Die Hervormer

Wat is ware geloof?

Antwoord 21 van die Heidelbergse Kategismus lui: ʼn Ware geloof is nie alleen ’n vasstaande kennis waardeur ek alles wat God in sy Woord aan ons geopenbaar het vir waar aanvaar nie, maar ook ’n vaste vertroue wat die Heilige Gees deur die evangelie in my hart werk, naamlik dat God nie net aan ander nie, maar ook aan my uit loutere genade, slegs op grond van die verdienste van Christus, vergewing van sondes, ewige geregtigheid en saligheid geskenk het. Aan die hand van verskeie bydraes van Gerhard Ebeling word hier verder oor geloof besin.

Geloof is nie net ’n menslike idee of ’n moontlikheid nie, maar ’n gegewenheid. Geloof is nie ’n subjektiewe veronderstelling van mense wat oor geloof nadink of rekenskap daarvan gee nie, maar ’n gegewenheid wat nie ontken kan word nie en veral as godsdienstige fenomeen uitdrukking vind. Geloof is in alle gevalle waar dit ter sprake kom ’n aantoonbare verskynsel van die lewe – dan egter nie net as ’n fenomeen wat op die lewe betrekking het nie, maar ook as dié een wat aanspraak maak om aan die lig te bring wat ware lewe eintlik behels. Geloof gaan oor niks anders nie as die werklikheid self. Wie rekenskap van geloof wil gee, moet daarom die verband tussen geloof en lewe deurlopend in die oog hou. Geloof kan egter eers met betrekking tot die lewe bespreek word, wanneer uitgeklaar is wat geloof beteken.

Read more ...

Wat dan van my?

Teologie is die perspektiewe wat mense het op God, die openbaring, geloof en die betekenis daarvan vir die lewe. Die vereistes wat aan gegronde teologiese navorsing gestel word, is dieselfde as vir enige ander wetenskaplike navorsing wat aan ’n universiteit gedoen word. In hierdie opsig is teologie dus ’n wetenskap.

Daarmee is alles egter nie gesê nie. Kerklike teologie, om meer spesifiek te wees, dien die geloof wat die hartklop van die kerk is. Geloof is nie ’n wetenskaplike saak nie. Dit hou verband met die soeke na betekenis in die eb en vloed van die lewe. Dit is vertroue op God as die Gans Andere wat tog intiem by die lewensgang van elke gelowige betrokke is.

Read more ...

Die heilige koepel

Nee, die titel verwys nie na die Sistynse Kapel nie. Ook nie na die blou hemel bedags of die gewelf vol flonkerende sterre snags nie.

Dit verwys na ’n term wat die sosioloog Peter Berger gebruik wanneer hy verduidelik hoe mense hul lewe verskans teen chaos en willekeur deur die konstruksie van ’n denkbeeldige koepel wat deur God self onderskryf en in stand gehou word. Hierdie gestruktureerde ruimte, wat Berger aanvanklik ’n simboliese universum en later ’n heilige koepel noem, is iets wat mense skep om die verskillende instellings van die samelewing te integreer en te legitimeer deur die bestaan en orde daarvan te begrond in God. Baie eenvoudig gestel, beteken dit dat mense hul leefruimte bestendig met ʼn stelling wat só kan lui: God het die wêreld gemaak soos dit is, daarom moet almal dit so aanvaar en onderhou.

Read more ...

Die herontdekking van spiritualiteit

’n Onlangse proefskrif oor kontemplatiewe teologie en gebed binne die raamwerk van liminale teorie het my belangstelling gewek vir ’n resente maar volgehoue beweging om aan spiritualiteit weer ’n regmatige plek in die teologie toe te ken.

Daar is duidelik ’n groeiende behoefte by mense in die algemeen, en spesifiek gelowiges, om hul lewe te anker in geloof as ’n lewende, energie­wekkende ontmoeting met God wat die warboel van die lewe sinvol integreer. Die herintegrasie van spiritualiteit en teologie word toenemend in teologiese kringe as noodsaaklik geag, ten einde nuwe stukrag te verleen aan teologiese arbeid wat dikwels as tydverslete, repeterend en star ervaar en beskryf word.

Read more ...

Die koninkryk van God as herskepping

Jesus se gebruik van die term koninkryk van God, wanneer dit verstaan word in die konteks waarin Hy hierdie uitdrukking gebruik het, was die verkondiging van ’n nuwe skepping; die herskep van ’n wêreld wat geskep was deur die sogenaamde regeerders en die groot manne wat hul mag misbruik het en oor ander baas gespeel het (Mark 10: 42).

Kom ons sê iets meer hieroor om Jesus se verkondiging van die koninkryk in konteks te plaas. Jesus het geleef in ’n tyd waarin Galilea deur Herodes Antipas geregeer is. Antipas was tetrarg van Galilea by grasie van die keiser van Rome. Rome was ’n “koninkryk” wat, volgens die Romeinse propaganda, deur die gode uitverkies is om te regeer vir ewig en altyd. Die pax Romana (vrede van Rome) is tot stand gebring deur geweld, ’n “vrede” wat met dieselfde geweld in stand gehou is. Die geweld van Rome het onder andere bestaan uit verpligte belasting, rente en huur wat deur kleinboere aan Rome betaal moes word. Antipas was verantwoordelik om hierdie belasting aan Rome te lewer. Antipas het egter nog meer uit die kleinboere in Galilea getap. Hy het fondse benodig vir sy bouprojekte en weelderige leefstyl, asmede die Herodiane wat saam met hom regeer het (Mark 3: 6). Ook hierdie fondse het gekom vanaf die kleinboere. Die kleinboere was dus aan verskeie vlakke van belasting onderwerp, in so ’n mate dat dit ’n daaglikse stryd was om bo die broodlyn te lewe. Dit was die “koninkryk van Rome” – ’n geskepte wêreld waarin die armes net armer geword het, en die rykes net ryker.

Read more ...