Die Hervormer

Die Sinode van Dordrecht van 1618-1619 (Deel 4)

Daar word nou daartoe oorgegaan om die verskillende dele van die Leerreëls afsonderlik te behandel. In hierdie aflewering word die Dordtse Leerreëls Hoofstuk 1: Goddelike verkiesing en verwerping (artikels 1-18) bespreek.

Reg aan die begin van die Leerreëls (artikel 1) word die sondeval van die mens wat in Adam plaasgevind het (Rom 3: 19, 23; 6: 23), gestel teenoor die liefde van God wat in Christus tot uiting kom as ’n liefde, nie net vir die uitverkorenes nie, maar vir die hele wêreld (Joh 3: 16; 1 Joh 4: 9) (artikel 2). Artikels 1 en 2 is met ’n “maar” verbind, wat beteken dat die tweede voorrang geniet. Dit is opvallend dat die sola fide ook beklemtoon word, en dit beteken dat gelowiges in Christus behou word en nie verlore gaan nie.

Read more ...

Wat glo ons volgens die Apostoliese Geloofsbelydenis?

Die ontstaan van die Apostoliese Geloofsbelydenis (ook genoem die Apostolicum of die Twaalf Artikels) is meer kompleks as die ontstaan van die Belydenis van Nicea waarby ons in ’n vorige aflewering stilgestaan het. Die Twaalf Artikels is seker die bekendste belydenis in die Hervormde Kerk, en word die meeste in die erediens gebruik. In hierdie bydrae sal ek daarna verwys as die Apostolicum.

Die Apostolicum se herkoms is moeiliker om vas te stel omdat dit nooit formeel deur een van die ekumeniese konsilies as belydenis goedgekeur is nie en dus ’n meer “informele” groeiproses deurgegaan het. Dit was vir baie eeue die algemene opvatting dat die belydenis uit die tyd van die apostels dateer of dat die apostels dit self opgestel het. Deesdae is historici eenstemmig daaroor dat die Apostolicum nie deur die twaalf apostels op skrif gestel is nie.

Read more ...

Die Sinode van Dordrecht van 1618-1619 (Deel 3)

Die Sinode van Dordrecht het op 13 November 1618 in Dordrecht byeengekom en oorgeloop in die volgende jaar tot 29 Mei 1619. Die Sinode is saamgestel uit 37 predikante en 19 ouderlinge, asook 25 buitelandse afgevaardigdes uit Engeland, die Palts, Hessen, Genève, Switzerland, Bremen, Emden, Wetteravië en Nasau.

Verder was daar, heel merkwaardig maar tiperend van die verhouding tussen kerk en staat, ook 18 verteenwoordigers  van die Staten Generaal teenwoordig wat moes toesien dat die orde gehandhaaf en slegs kerklike sake behandel sou word. As kerklike hoogleraars was ook Johannes Polyander, Simon Episcopius (deel van die Remonstrantse afvaardiging), Sibrandus Lubbertus, Antonius Thysius en Franciskus Gomarus teenwoordig. Uit die geledere van die Remonstrante verskyn ook 15 predikante wat eers met die 22ste sitting op 6 Desember 1618 ter vergadering kom.

Read more ...

Wat glo ons volgens die Belydenis van Nicea?

As ’n mens die ontwikkeling van die vroeë Christelike belydenisse nagaan, is dit opvallend dat verskillende belydenisse deur uiteenlopende prosesse tot stand gekom het.

Die vroegste fragmente wat dui op belydenisvorming vind ons reeds in die Nuwe Testament. Dit dui daarop dat die proses van belydenisvorming reeds baie vroeg in die Christelike gemeentes begin het. Die teoloog GE Lessing (1729-1781) was van mening dat dele van die kerklike belydenis al voor die Nuwe-Testamentiese boeke bestaan het.

Read more ...

Die Sinode van Dordrecht van 1618-1619 (Deel 2)

Die gebeure rondom die Sinode en die uiteindelike verloop kan nie losgemaak word van die kerkorde en die binding aan die belydenis nie. Merkwaardig in dié verband het die posisie en waardering van die kerkorde relatief gebly, behalwe wanneer die een of ander kerklike onvergenoegdheid of verskil van mening ontstaan.

Die belydenis van die kerk soos verwoord in die belydenis-skrifte is eweneens van besondere waarde in diens van die keuse om ’n belydende kerk te wees. Skrifberoep word verder versier met belydenis, want dit is merkwaardig dat dwaalleer nie sonder die Skrif geskied nie. Die binding aan die belydenis by Dordt gaan oor die hart van die kerk, naamlik prediking van die genade van God aan skuldige mense.

Read more ...